Jägermeister, Adele en een onderbroek

Marie Kondō heeft mij geleerd om geen onnodige troep te verzamelen in huis. Ik bewaar echter alles wat ook maar een beetje sentimentele waarde heeft. In een doos. Mijn doos, gevuld met emotionele en memorabele momenten. Vliegtickets, festivalbandjes, handgeschreven briefjes, verjaardagskaarten, oude paspoorten, krantenartikelen, kerstgedichten, foto’s, een soa-waarschuwing, notitieboekjes, dagboeken, geld uit andere landen en overlijdenskaarten. Dat soort dingen. Daarnaast ben ik een hoarder als het aankomt op spullen van ex-geliefden. Herinneringen aan die ex-geliefden. Ik bewaar praktisch alles wat ook maar iets voor me betekent en ik ben (gelukkig) niet de enige die dat doet.

Lotte (27)
Ik heb een plakboek met herinneringen van vroeger. Hierin plak ik algemene dingen zoals verjaardagskaarten, maar ook foto’s en liefdesbrieven van mijn exen.

Tobias (19)
Ik heb van al mijn exen nog een teddybeer. Dus ja, ik heb nu een soort teddybeercollectie van drie beren van drie exen.

Een maand geleden ben ik verhuisd en tijdens een verhuizing word je altijd geconfronteerd met alle shit die je hebt en bewaart. Zo kom ik na lange tijd weer oog in oog te staan met mijn emotionele doos. En dat vind ik stiekem leuk, want het ophalen van mooie herinneringen geeft me een goed en blij gevoel. Ik zie weer die twee bioscoopkaartjes uit 2007 voor Alles is Liefde. Een van mijn allereerste dates uit mijn leven met een meisje van mijn middelbare school. Ik kan uitweiden over deze ongemakkelijke date waarop ik haar krampachtig probeer te versieren en te zoenen tijdens de film, wat uiteraard niet lukt waardoor ik het tijdens de aftiteling voor een laatste keer probeer, al kijkend naar de acteurs die happily ever after leven en elkaar zoenen, waarop ik wanhopig zeg: ‘Nou, als zij het doen…’. Maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat erom dat ik deze kaartjes bewaar omdat het gewoon een grappige herinnering is aan een vrij ongemakkelijke maar leuke pubertijd.

Het bewaren van dit soort spullen met zulke herinneringen is geen probleem. Het zijn dingen die in het verleden liggen. En elke keer als ik naar deze bioscoopkaartjes kijk, moet ik gewoon weer even glimlachen. Het is niet zo dat ik nog gevoelens voor haar heb of dat ik hoop dat ze weer bij me terugkomt.


Andere overblijfselen van mijn exen zijn foto’s (als stelletje), een zelfgemaakt schilderijtje, een ring, een Halloween T-shirt, een leeg fotolijstje (ooit bedoeld om herinneringen voor te gaan maken), een telefoonhoesje (die we allebei hebben gekocht) en een tot verlovingsring omgetoverd plastic rietje (ik heb de neiging om mannen ten huwelijk te vragen als ik dronken ben). Het is een unieke collectie uit mijn liefdesgeschiedenis waar op zich niets mis mee is. Het is verleden tijd en het zijn afgesloten hoofdstukken. Prima.

Thomas (25)
Mijn ex heeft me ooit een leeg parfumflesje gegeven zodat ik aan hem kon denken als ik eraan zou ruiken. We zijn al zeven jaar uit elkaar, maar ik koester het nog steeds.

Karel (30)
Ik heb nog steeds een boek met al onze relatieherinneringen. Onze relatie was niet zo heel lang, dus er staat niet zo heel veel interessants in. Ik vraag me nu eigenlijk af waarom ik dit nog bewaar…

Het wordt denk ik pas een probleem als je spullen van je ex búíten je emotionele doos bewaart. In je dagelijks leven. Tijdens mijn verhuizing kom ik een paar spullen tegen van mijn laatste ex. Buiten mijn doos. Een Calvin Klein-onderbroek en een flesje Jägermeister. Ik doe nu alsof het een totale verrassing is dat ik deze spullen nog heb, maar dat is natuurlijk niet zo. De onderbroek draag ik zelfs nog met regelmaat en ik weet heus wel dat die van hem is als ik me aankleed. De verhuizing veroorzaakt nu een pijnlijke confrontatie. Waarom heb ik deze spullen nog steeds? Onze relatie ging drie jaar geleden uit. Echt helemaal normaal is het niet denk ik.


Het lijken onschuldige spullen, en misschien zijn het dat ook wel, maar onbewust houd ik dus nog vast aan iets uit het verleden. Dit is even psychologie van de koude grond. Deze spullen geven me een bepaald soort hoop, ze geven me houvast. Zo lang zijn spullen er nog zijn, is hij er ook nog. Zoiets. Ik durf het ook bijna niet te zeggen, maar zijn onderbroek heb ik inmiddels omgedoopt tot geluksonderbroek. Dat bedenk ik heus niet van tevoren, maar dat is gewoon iets wat zo is ontstaan. Wanneer ik iets belangrijks of engs moet doen (vliegen!), draag ik deze onderbroek. Want dan voel ik me veilig en dan komt alles wel goed.

De Jägermeister krijg ik een keer van hem als cadeautje wanneer hij me op komt zoeken. Op dat moment vind ik het schattig, romantisch, attent, superlief, supercute en awh, omg zo lief! Al drie jaar lang heb ik dit flesje in mijn bezit. Ongeopend. Maar de vraag is waarom. Ik heb weer even psycholoogje gespeeld en ik denk dat ik dit bewaar in de hoop dat hij ooit nog bij me terugkomt met de boodschap dat hij voor mij kiest en niet voor zijn familie of zijn geloof, en dat ik dan vervolgens dit flesje tevoorschijn kan toveren waarna we het samen opdrinken, na al die jaren, omdat het op deze manier gewoon meant to be is! Fuck Alles is Liefde. Fuck Love Actually. Fuck The Holiday. Dít is pas liefde. Dit is romantiek. Right in your face, Cupido!

Als ik heel eerlijk ben, vind ik Jägermeister echt super smerig. Niet te hachelen die troep. Waarom geeft hij mij dit überhaupt als cadeau? Ik bewaar dit flesje al drie jaar uit een soort valse hoop, maar hij kent me niet eens goed genoeg om te weten dat ik het echt ranzig vind. Ik voel me nu lichtelijk een sukkel die dit flesje op stand-by heeft staan voor het geval hij terugkomt in mijn leven. Maar ik denk dat we allemaal wel snappen dat dit niet gaat gebeuren. Nou ja, ik snap dat nu eigenlijk pas. Deze spullen horen gewoon thuis in mijn emotionele doos en niet in mijn dagelijks leven. Maar elke keer als ik ernaar kijk, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen. Wat nou als hij toch ineens terugkomt? Wat als?

Rocher (28)
Ik bewaar helemaal niks. Ik pleur alles mijn huis uit. Mijn relaties zijn niet op een goede noot geëindigd, dus ik was altijd meer gefocust op het verwerken van de pijn van het verbreken van die relaties. Heel lang vast blijven houden aan spullen van mijn exen zou de pijn alleen maar verergeren of verlengen. En ik ben juist heel erg van de pleister meteen eraf trekken.

Twee weken geleden. Ik ben bij vrienden thuis, dronken, en we kijken naar Adele in Saturday Night Live. Hilarisch! Adele was van ons. Van mij en mijn ex. Alles wat ze doet, dat is ons ‘ding’. Grappen met Graham Norton en Ellen DeGeneres of Carpool Karaoke met James Corden. Alles is grappig en alles is van ons. Ook nu tijdens SNL moet ik dus aan hem denken. Nogmaals, ik ben dronken, maar zonder na te denken app ik hem de link van de uitzending. Zonder enige tekst of uitleg, maar gewoon alleen de link. Ook hij MOET en wil toch zien hoe hilarische onze Adele weer is.

Tot op heden heb ik nog geen reactie gehad. En die ga ik ook niet meer krijgen, dat snap ik ook wel. Voorheen bedacht ik legitieme redenen waarom hij niet of pas laat reageerde. Dat wil en kan ik nu gewoon niet meer. Het is mooi geweest zo. En dat mag ook wel na drie jaar, tering zeg. Aan Adele kan ik helaas niets doen, maar wel aan die geluksonderbroek en het flesje Jägermeister. Ik voel dat ze niet eens thuis horen in mijn emotionele doos, maar gewoon ergens ver weg. Weg uit mijn huis en uit mijn leven. Marie Kondō heeft mij geleerd om je spullen te bedanken wanneer je ze wegdoet. Dus dat doe ik. Lieve Jägermeister en lieve geluksonderbroek, bedankt voor alles wat jullie me hebben gegeven. Bedankt voor de mooie momenten, de liefde en het geluk wat jullie me hebben gegeven. Maar het is tijd nu. Dag.

Het is aan jou of je dit gelooft of niet, maar terwijl ik dit schrijf hoor ik Skyfall van Adele op de achtergrond uit mijn Spotify komen. En de eerste zin die ze zingt, is ‘This is the end.’ Veel mensen zullen beweren dat dit gewoon de toevalligheid van de shuffle-functie is, maar ik geloof daar niet in. Dit is precies hoe het zou moeten zijn en hoe het allemaal had moeten gaan. Dit is nou wat ze noemen meant to be.